Taniec

  Taniec, jako pierwotna forma ruchu, towarzyszył człowiekowi od zawsze. To ruch odpowiedni dla każdego, w każdym wieku można zacząć przygodę z tańcem. Jednak nie każdy wie, że taniec to też doskonała forma terapii. A nie tylko rozrywki. Dla nas, osób żyjących w kulturze europejskiej, może to być szczególnie trudne do wyobrażenia. W naszej kulturze taniec to przede wszystkim sposób na rozrywkę i pokazanie się. Kroki, rytm są standardowe, jest ostry podział na to, co w tańcu ładne, a co brzydkie, co dopuszczalna, a co nie. Do tańca trzeba się ładnie ubrać, a przynajmniej odpowiednio, a przede wszystkim mieć predyspozycje. Jednak nie do tańca pojmowanego w nurcie etnicznym, plemiennym. W dawnych kulturach taniec był też wyrazem emocji, metodą komunikacji. Pozwalał otworzyć się na świat i pełniej go przeżywać.

Taki taniec właśnie wykorzystywany jest do terapii tańcem. Nie chodzi w nim o poprawność kroków, dynamikę czy dostosowanie się do standardów. Chodzi o wyrażenie siebie, ukrytych emocji, tego, co w nas „siedzi”. Pozbycia się balastu emocjonalnego, który często nosimy ze sobą i nie wiemy, co z nim zrobić. Terapia tańcem pomoże przemóc problemy związane z kontaktami z innymi ludźmi. Można się nauczyć kontaktu z innymi ludźmi, ich bliskości, co często trudno zaakceptować. Jest to jeden z czynników, które towarzyszą między innymi dorosłym dzieciom alkoholików.

Problemy w nawiązywaniu bliskich relacji, brak zaufania do własnego ciała oraz do innych ludzi, wszystkich tych problemów można pozbyć się przez regularną terapię tańcem. W takich zajęciach nie są ważne kroki, każdy trzyma się własnych. Często takiemu tańcowi towarzyszy muzyka na żywo, na przykład bębny czy gongi. Taka muzyka pozwala odkryć swoje wewnętrzne problemy i je rozwiązać. Terapia polecana osobom niepewnym siebie, które mają problem z określeniem, co czują i co by chciały w życiu osiągnąć. A jednej lekcji powinien spróbować każdy, bo te zajęcia otwierają na świat i na innych ludzi.

Terapia tańcem to uznana metoda leczenia, uznana przez psychologów i psychoterapeutów, przez nich zalecana. Dlaczego taniec? Jest to bardzo naturalna dla człowieka forma ruchu, którą może uprawiać każdy, w każdym wieku. Granica tego, co nazywamy tańcem, jest bardzo płynna, nie jest to zdefiniowane, chodzi o wyrażenie siebie i swoich emocji za pomocą ruchu w rytm muzyki. Komu może się przydać taka terapia? Przede wszystkim należy zaznaczyć, że terapia tańcem wyciąga z nas skrywane emocje. Więc będzie służyć osobom, które mają problem z wyrażaniem tego, co myślą, które często mają poczucie, że same nie wiedzą, czego chcą, i chciałyby być prowadzone za rączkę przez życie, jednocześnie odczuwają z tego powodu dyskomfort. Taniec uczy rozpoznawania emocji, początkowo w podstawowym wymiarze, pokazuje, że one istnieją, potem uczy je wyrażać i akceptować, nawet jeśli są negatywne, jeśli się ich wstydzimy, boimy, nie wiemy, do czego zaprowadzą, co z nimi zrobić. Często osoby uczęszczające na terapię tańcem mają problem z nazwaniem uczuć, których doświadczają, a taniec pozwala uwolnić te emocje. Inna grupa osób, którym na pewno taka terapia przyniesie korzyści, to osoby cierpiące na zaburzenia odżywiania. Takie osoby mają z reguły zaburzony obraz swojej osoby, uważają, że są grube, albo że grube są niektóre części ich ciała. Przez tę formę ruchu uczą się postrzegać te części ciała jako część ich osoby, nieodzowną, pełniącą ważne funkcje, sprawną i przydatną. Uczą się też posługiwać ciałem jako takim, gdzie można nauczyć się sprawności ogólno ruchowej i ogólnego rozeznania w tym, co potrafi i może zrobić nasze ciało. Terapia taka adresowana jest też do osób mających problem z fizycznością, z zaakceptowaniem fizycznej bliskości drugiego człowieka. Taniec uczy tego, uczy akceptacji drugiego człowieka, jego bliskości, dotyku, uczy reakcji na to, pokazuje jak się cieszyć z tego kontaktu, jaki mamy z drugim człowiekiem i jego ciałem w tańcu.

Taniec jest dla człowieka czynnością tak naturalną, jak oddychanie i chodzenie. Podobnie jak śpiew, towarzyszył cywilizacji od zawsze. Ludzie w pierwszych społecznościach nie tylko chodzili, wszyscy też tańczyli, nie tylko mówili, wszyscy też śpiewali. W dzisiejszych czasach wszystkie te techniki wykorzystywane są, aby pomóc ludziom w ułożeniu sobie życia, w poradzeniu sobie z trudnymi emocjami. Mówienie, opowiadanie jest podstawą psychoterapii. Opowiadamy o emocjach, o wydarzeniach. Ale są też emocje, których nie sposób wyrazić. Takie emocje pomoże oswoić arteterapia. Czyli, mówiąc po polsku terapia sztuką. Jaką sztuką? Wiele jest jej odmian. Na przykład może to być rysunek.

Malarstwo, rysowanie, technika to sprawa drugorzędna. Chodzi o wyrażenie na papierze tego, co siedzi gdzieś głęboko ukryte w nas, czego nazwać nie możemy. Ta technika bardzo często stosowana jest w przypadku dzieci, ofiar przemocy.

Daje im się kartkę i kredki i na podstawie powstałych rysunków szuka tropów, które mogłyby pomóc w rozwiązaniu ich problemów, w dotarciu do prawdy o nich samych. Inna metoda to terapia śpiewem. Z reguły naucza się jej na specjalnych warsztatach. To samo ma miejsce w przypadku tańca. Taniec to sprawa naturalna, ale nie ćwiczona, nie praktykowana przez współczesnego człowieka. Więc zapomniana. Nie umiemy już wyrażać siebie w tańcu. Dlatego potrzebujemy, aby ktoś przynajmniej w początkowej fazie przygody z tańcem podał nam rękę i poprowadził przez meandry tańca i przez jego tajemnice. A warto przejść tę drogę. Poznanie siebie poprzez taniec jest wspaniałą metodą na radzenie sobie z emocjami, z naszymi prywatnymi dramatami, które przeżywamy mocna, ale czasami nawet nie umiemy nazwać. Terapia tańcem wspomaga proces zdrowienia z wielu chorób, na przykład z uzależnień, jest też metodą pomocniczą przy leczeniu na przykład zaburzeń odżywiania czy w terapii rodzin alkoholików i ich samych. Na pewno warto spróbować tej przyjemnej terapii.